Skip to content

Zij en ik (Nic Stone)

Frederique (15) las “Zij en ik” van Nic Stone:

De rode draad: Jupiter en haar buurjongen Courtney zijn al elf jaar beste vrienden, maar alles verandert als de mooie, sprankelende Rae hun leven instapt. Er ontstaat een driehoeksrelatie. Courtney en Jupiter delen en doen alles samen en logeren vaak bij elkaar. Ondanks dat Jupiter op vrouwen valt, is Courtney stiekem verliefd op haar. Hun leven verandert als Rae in hun leven komt. Plotseling moet Courtney Jupiter met iemand delen. Na een vervelende gebeurtenis komen Courtney en Rae echter dichter tot elkaar. Lukt het de drie om vrienden te blijven of komen er meer gevoelens bij kijken?

‘Zij en ik’ is makkelijk te lezen omdat het logisch, vloeiend en ook heel grappig is geschreven. Courtney zegt bijvoorbeeld nadat iets slecht verlopen is: ‘Laten we maar meteen doorspoelen dan hebben we dat ook weer gehad.’ Dit soort opmerkingen komen heel vaak in het boek voor en maken het écht de gedachten van een tiener en/of jonge volwassene. Ook zijn er veel dialogen waardoor het voelt alsof je bij het gesprek bent. In het boek neemt ieder een derde van het verhaal voor zijn rekening, om dit vanuit het eigen perspectief chronologisch te vertellen. Hierdoor krijg je een goed beeld van wat de situatie, onder andere de driehoeksrelatie, met de drie tieners doet. Dit zie je niet zo vaak en was dus erg verrassend. Ook worden er grappige vergelijkingen gemaakt waardoor eigenlijk moeilijke of vervelende situaties toch grappig worden om te lezen, alsof Nic Stone wilde laten zien dat overal toch iets positiefs uitkomt. Er zijn heel veel culturen, seksuele geaardheden en gezinssamenstellingen samengevoegd. Dit vind ik goed omdat dit een actueel onderwerp is en tevens een taboe. Nic Stone laat goed zien wat voor invloed dit op tienerlevens heeft. De karakters spraken me ook erg aan. Vooral in Rae’s personage zit een knap beschreven verandering die je als lezer niet ziet aankomen.

In het nawoord zegt Nic Stone het volgende: “Waar het op neerkomt is dit: er is niets mis met vragen stellen, en persoonlijk denk ik niet dat er een uiterste houdbaarheidsdatum is voor jezelf ontdekken. Sommige mensen voelen zich geaard met een label, het geeft ze een identiteit. Anderen vinden labels te nauw of beperkend…..Niets van dit alles is zo eenvoudig als we zouden willen. En ik vind dat dat geen probleem zou moeten zijn.”
Dit vind ik een heel mooie boodschap waar meer mensen naar zouden moeten luisteren en daarom raad ik dit boek aan.