Skip to content

Niemandsjongen (Katherine Marsh)

Anne (15) las “Niemandsjongen” van Katherine Marsh:

Ahmed, een 14-jarige jongen uit Syrië, is gevlucht voor de oorlog in zijn land. Op de overtocht raakt hij zijn vader kwijt, en opeens is hij helemaal alleen. Een Niemandsjongen. Uiteindelijk komt hij terecht in België. Wanneer hij wordt opgelicht door een smokkelaar kan hij niet meer verder reizen. Wanhopig om niet in het vluchtelingenkamp in Calais terecht te komen, verstopt hij zich in de wijnkelder van een groot huis waar…van de deur niet op slot zat. Het huis blijkt van de Amerikaanse familie Howard te zijn, die door het werk van de ouders een jaar in Brussel wonen. Hun zoon, de 13-jarige Max, mist zijn thuisland en vindt zijn nieuwe Franstalige school maar stom. Wanneer hij de jongen in zijn kelder ontmoet, vormt er een sterke band tussen de twee, maar door de toenemende dreiging van terrorisme in Europa wordt hun vriendschap getest…

‘Niemandsjongen’ van Katherine Marsh heb ik met veel plezier gelezen. Het boek leest makkelijk (al ben ik wel iets ouder dan de doelgroep) en Marsh heeft een heel fijne schrijfstijl. De hoofdpersonen in het boek zijn allemaal mooi uitgewerkt. Ze hebben allemaal een duidelijke motivatie en herkenbare karaktereigenschappen, waardoor je je goed in ze kan inleven. Wel viel me het een beetje op dat alle Belgische karakters werden neergezet als de personen die heel erg tegen vluchtelingen zijn, en de Amerikaanse karakters allemaal juist heel liberaal zijn. Voor mijn gevoel worden deze karakters zo een beetje stereotypisch neergezet, waardoor veel van hen niet heel realistisch voelden. Toch was dit niet heel storend, omdat het boek meer gefocust is op de vriendschap tussen Ahmed en Max. Het boek geeft me een mooi beeld van de vluchtelingencrisis. Ahmed is dan misschien een fictief voorbeeld, maar zijn grootste wens om gewoon weer naar school te kunnen gaan en de rouw die hij voelt over zijn familie zorgde ervoor dat ik tijdens het lezen soms met tranen in m’n ogen zat. Het boek gaat ook in op de achtergrond van Ahmed en zijn verhaal in Aleppo. Het beeld van de oorlog in Syrië vanuit het perspectief van normale burgers is niet iets wat ik vaak gezien heb, en heeft mijn beeld van de oorlog veel duidelijker gemaakt.

Samengevat is ‘Niemandsjongen’ een erg mooi boek. Marsh heeft het op zo’n manier geschreven dat het heftige onderwerp van het verhaal voor wat jongere kinderen begrijpbaar is, maar ook voor ouders en jongeren leuk is om te lezen. Ik zou het boek zeker aanraden, voor jongeren vanaf ongeveer 10 à 12 jaar.