Skip to content

Miss Peregrine's home for peculiar children (Ransom Riggs)

Floris (14) las “Miss Peregrine’s home for peculiar children” van Ransom Riggs.

Ik vind dit boek geweldig! Het zou eerst een boek worden met alleen foto’s maar toen raadde een editor van Quirk Books de auteur aan om een verhaal om de foto’s te maken. Zo ontstond het idee van dit boek. Deze foto’s zijn overigens heel oude fotos genomen van raar uitziende kinderen, zoals een kind dat leviteert (foto omslag). Dit is het eerste deel van de trilogie (deel 2 heet “Hollow city” en deel 3 “Library of souls”). Het verhaal gaat over een 16 jaar oude jongen die Jacob heet. Als zijn opa voor zijn ogen in een bos wordt vermoord door een monster en zijn ouders denken dat hij het monster gehallucineerd heeft, wil hij de waarheid achter zijn opa’s dood tevoorschijn zien te halen. Maar dat gaat moeilijk, want zijn ouders sturen hem naar een psychiater vanwege zijn Ideeën. Hij vraagt zich af of de rare foto’s van “peculiar children” er iets mee te maken hebben. Als hij hoort dat zijn opa vroeger in een tehuis woonde waar de foto’s zouden zijn genomen en waar zijn opa vroeger wilde verhalen over vertelde, wil hij daar meteen naartoe. Zijn ouders zeggen hem dat het een tehuis voor poolse WOII slachtoffers was, maar Jacob gelooft hen niet en gaat met zijn vader toch van Florida naar een eiland bij de kust van Wales waar dit weeshuis zou hebben gestaan. Als hij navraag doet over het huis, wordt hem verteld dat het in 1943 is gebombardeerd. Hij geeft bijna de hoop op, maar dan gebeurt er iets eigenaardigs. Als je meer wilt weten, zal je het boek zelf moeten lezen!

Ik vind dit een zeer goed boek. Niet alleen is het erg goed geschreven, de tekst wordt ook ondersteund door enge en mooie foto’s die je het gevoel geven dat het verhaal echt is gebeurd. Zo is er een foto van het gebombardeerde huis en een foto van de opa van Jacob. Deze foto’s zijn in een sepia jaren 20 stijl, wat een nostalgische sfeer uitstraalt. Het boek is
geschreven in lange hoofdstukken van soms wel 15 pagina’s, wat je echt aan het boek gelijmd houdt. En ook al zijn sommige teksten bij de foto’s bijna onleesbaar, je kunt er vaak t och wel uitkomen wat er staat. Die foto’s spreken namelijk soms wel een duizend woorden. Ik vind dit dus een erg goed boek vanwege de goede genre combinatie en de goede combinatie
van foto en tekst. Dit originele verhaal is onlangs verfilmd. Ik geef het boek een negen.