Skip to content

Dansen tussen golven traangas (Monique Samuel)

Sara (14) las “Dansen tussen golven traangas” van Monique Samuel:

Het verhaal speelt zich af in Egypte tijdens de Arabische lente in 2011. Hosni Mubarak was toen de president van het land. Bijna niemand is het met hem eens. De meerderheid van de bevolking is de armoede en corrupte politiek zat. Het duurt dan ook niet lang totdat het volk in opstand komt. Het boek vertelt het verhaal van 4 jongeren die dromen van vrijheid in hun land. En wat ze daar allemaal voor over hebben.

Ik koos dit boek direct uit toen ik zag dat het over Egypte ging. Ik ben zelf half Egyptisch en heb veel gemerkt van de Arabische lente. Ik heb bijvoorbeeld 5 jaar lang mijn familie in Egypte niet kunnen zien. Tijdens de opstanden in Egypte zijn veel mensen gestorven of gewond geraakt. Allemaal voor 1 ding: vrijheid.
Ik vind dat de schrijfster het verhaal op een heel mooie en indrukwekkende manier heeft geschreven. Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven geschreven: twee meisjes en twee jongens. Ze zijn ook allemaal verschillend. Samya en Mohammed zijn verliefd, maar het kan niks worden omdat Samya christelijk is en Mohammed moslim. In Egypte botsen deze 2 godsdiensten nog soms met elkaar en accepteert een familie dat meestal niet. Laila is een blogger en raakt bevriend met een Amerikaans meisje: Joyce. Ze houdt haar elke dag op de hoogte. En Abdelrahman is het ook meer dan zat, zijn geloof wordt steeds serieuzer en dat geeft hem moed om niet op te geven en actie te ondernemen. Doordat je steeds door vier verschillende gedachten leest, blijft het verhaal leuk en spannend om te lezen. Vooral het einde raakte me. Mohammed ging met zijn vriend de straat op om te protesteren. Hij hoort Samya hem dan roepen. Maar voordat Mohammed naar haar toe kan gaan wordt hij geraakt door een kogel en overlijdt hij. Dit einde is een realistisch einde omdat heel veel mensen hun leven gaven voor vrijheid, daarom vind ik dit boek ook zo mooi. De verteltijd van het verhaal is erg kort. Het verhaal wordt ongeveer over twee dagen verteld. De verteltijd had van mij wel wat langer gemogen, maar verder vond ik het een erg mooi boek!