Skip to content

De appeltaart van hoop (Sarah M. Fitzgerald)

Joëlle (22) las “De appeltaart van hoop” van Sarah M. Fitzgerald

Meg en Oscar zijn vanaf kleins af aan beste vrienden, ze wonen naast elkaar en elke avond praten ze vanuit hun slaapkamer, uit het raam, met elkaar. Totdat de ouders van Meg voor een half jaar naar Australie moeten voor het werk van haar vader. Sinds die dag veranderd er van alles in hun leven. Terwijl Meg in Australië zit wordt haar huis onderverhuurd aan de moeder & dochter Killeally. Dochter Pamela slaapt in de kamer van Meg en bouwt een vriendschap op met Oscar. De vriendschap tussen Meg en Oscar begint langzaam maar zeker te verwateren. Daarbij gaat het met Oscar zelf ook stukje bij beetje minder goed tot op een dag Oscar verdwijnt….

Het verhaal begint in het heden en je wordt gelijk in het verhaal gestort, terwijl het daarna vooral bestaat uit fragmenten uit het verleden van Oscar, Meg en hun familie. Op deze manier leer je de personages erg goed kennen. Het verhaal begint zich langzaam te vormen om vervolgens alle puzzelstukjes op hun plaats te laten vallen.

Zelf vond ik het verhaal vrij lastig om te volgen en te begrijpen. Ondanks het een vrij dun boek is, heeft het me toch veel tijd gekost heeft om te lezen. Ik kwam er moeilijk doorheen omdat ik de schrijfstijl erg vaag vond. Ik vond het ook nogal langdradig geschreven.

Het is wel een mooi verhaal, vooral de manier hoe de brieven verwerkt zijn in het boek. Ik kreeg echt een hekel aan Pamela toen het verhaal zich uiteindelijk vormde. Het lettertype was wel echt ideaal voor iemand met dyslexie!

Het is niet een van mijn favoriete boeken maar misschien is het voor iemand anders wel heel leuk.